Zoeken
  • monsieursalpicon

Amsterdam Slotervaart: Turkse bakkers, brandende auto’s en ME



Daar ging ik dan. Als jonge jongen naar een toffe buurt in Amsterdam Slotervaart. Ik ging daar een jaar wonen voor een stage in het Amstel Hotel. Stapte laat in de avond uit op metrostation Postjesweg en werd vriendelijk opgewacht door de ME en enkele brandende auto’s. Wat een onthaal! Speciaal voor mij? Nee Dirk, je bent nu in de grote stad.


https://eenvandaag.avrotros.nl/embed/92905/


Ik bel mijn moeder en vraag of ik wel goed zit? Er is hier nogal wat trammelant in de straat. Aan de telefoon hoor ik: “jongen, stelt oe eigen niet aan, ge wit wat we oe hebben geleerd”. Kin omhoog, borst vooruit en hup, dan zal het wel goed zijn. Ik loop door en kom steeds dichter bij mijn nieuwe plekje voor het komende jaar. Ik denk maar, die auto’s, ja dat kan gebeuren en die ME-ers zijn gewoon enthousiaste agenten. Gewoon doorlopen, je bent er bijna. Ik kijk links over mijn schouder en zie een massa jongeren op me af rennen. Toch maar even m’n pas versneld en op naar de voordeur van m’n flat. Daar werd ik tegen de muur gedrukt en heeft een ‘vriendelijke agent’ me geholpen de sleutels uit m’n zak te halen. Fouilleren dus.



Eindelijk op mijn kamer aangekomen (waar geen gordijnen hingen) ben ik gaan liggen en heb m’n ogen dicht gedrukt. Morgen gaan we koken. En ik keek er naar uit! Vroeg in de ochtend werd ik gewekt door de geur van een fantastische Turkse bakker onder mijn flatgebouw. Mmmm, dat in combinatie met een bak koffie en ik was de nacht alweer gauw vergeten. Snel douchen, kleren aan, een heerlijke lekkernij in de hand en op naar het Amstel Hotel.



Ik ging met de metro, stond te wachten op het perron maar de eersten zaten zo bizar vol dat daar geen tandenstoker meer in paste. Iemand met een krantje vroeg me “Eej gab, waar kom je vandaan?”. Ik denk, heeft ie het nou tegen mij? Blijkbaar wel. Ik antwoordde Brabant. “Ahh een laaf!!!” Ja, wij Brabanders zijn natuurlijk allemaal in de Efteling geboren. Maar goed, ik meldde dat ik naar het Amstel Hotel ging om te leren koken. Hij zei: “neem een aanloop en prop je ertussen, anders sta je hier morgen nog!” Dat meen je toch niet? Maar anders kom ik te laat. Fuck it, daar gaan we. Ik stagedive die metro in en er werd niet eens raar opgekeken. Wat een bizarre gewaarwording. Anyway, weer een stap dichterbij.



Eindelijk gearriveerd kon ik starten met m’n stage in de toenmalige sterrenkeuken aan de Amstel. Ik had en heb nog steeds het ‘Ratatouille-gevoel’ bij dat bedrijf. Zo gaaf, zo’n prachtige tijd, zoveel wijzer geworden. Zelfs hoe je een raam schoonmaakt als er met 200 km per uur een oester-prei kroket tegenaan is gegooid. Ik stond gelukkig achter het raam. Maar m’n hart zat toch even in m’n keel. Nog nooit een kroket zo hard op me af zien komen.


Misschien hebben jullie mijn eerdere blog over de schutting gelezen? Enige frustratie na een niet goed gepaneerde kroket komt blijkbaar voor in de beste keukens.


Wordt vervolgd!








169 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven