Zoeken
  • monsieursalpicon

Terugblikken, vooruitblikken en vastzitten (in een glijbaan)

Daar zit ik dan, zondagochtend 6.00u. Naast een grote krokettenketel, denkend aan wat er in de afgelopen jaren nu daadwerkelijk is gebeurd.


Samen met mijn lieve Lisa is Monsieur Salpicon geboren afgelopen jaar. En wat zijn we er trots op! (H)Eerlijke kroketten met de perfecte vulling van bavette of garnalen. Nu al verkrijgbaar op vele locaties. Dagelijks stromen de positieve reacties binnen.


Terwijl ik hier zit komt de geur van nootmuskaat, ui en rundvlees me tegemoet. Van fine dining chef naar kroketteningenieur. Ben ik hier nu echt voor naar een sterklas koksschool gegaan? Jarenlang zwoegen voor het creëeren van de perfecte saus in combinatie met een (bijna) sterrengerecht.


Mijn hoofd draait overuren. Maar ik vind het fantastisch om deze heerlijke kroketten te ontwikkelen. En weet dat ik door mijn ervaring tijdens stages en werk de basiskroket naar “a whole new level” kan brengen. Was dit mijn voorbestemde doel of is er sprake van een uit de hand gelopen hobby?



En bovendien, hoe nu verder? Alle Nederlandse coronamaatregelen zijn dan wel voorbij, maar door oorlogen en andere omstandigheden worden ingrediënten steeds duurder. Ik heb alleen wat bloem, bouillon, boter en smaakstoffen nodig, dat is toch niet zo moeilijk zou je denken? Tot je geen bloem meer kan krijgen. En wat te denken van paneermeel? Ook boter is superduur geworden, om nog maar te zwijgen over de garnalen en het rundvlees.



Ik bedenk me dat juist deze problemen nieuwe inzichten en kansen creëeren, net zoals de afgelopen jaren hebben gedaan. What doesn’t kill you makes you stronger, toch? Het geheime ingrediënt van iedere kroket is liefde en dat is altijd overal terug te vinden. Dit koude kikkerlandje is niet te stoppen!


Om deze liefde ook weer terug te geven aan mijn gezin, zijn we afgelopen week naar de Kempervennen afgereisd. Je weet wel, met dat mooie subtropische klimaat, glijbanen en natuurlijk het verhaal van de “blote billen vis” (zie vorige blog Croquets, blotenbillenvis en wijn (monsieursalpicon.nl)).


De kleine monsters rennen door het zwemparadijs en ik ga er met mijn krokettenlichaam (je moet natuurlijk wel zo vaak mogelijk proeven ;) ) zo snel als ik kan achteraan. Nu is me weleens verteld door iemand die verstand heeft van “het leven” dat je alles moet nemen zoals het komt, yeah right… maar toch. Ik ga de kleine mannen zo snel als ik kan achterna terwijl ze me pijnlijk duidelijk maken dat ze veel sneller zijn.

Eenmaal aangekomen bij de keileuke glijbaan leg ik mezelf neer in de opening van de donkere buis. De oudste schiet er direct vandoor en roept: “papa, kom je nog?”. Mijn jongste zoon zit tussen mijn benen terwijl ik mezelf klaar maak voor de afdaling. Hij klemt zich vast aan mijn benen en ik ga plat op mijn rug liggen. Klaar voor de rit van plezier! Let’s go! … Of toch niet??



Ik ga wat verliggen en dat blijkt het slechtste idee van het jaar. Mijn gevulde body met lovehandles en extra rugvulling zuigt zich vacuüm aan de glijbaan. Het beeld klinkt waarschijnlijk hilarisch, en dat vond ook de rest van de rij. Ik ben echter serieus bang geweest dat ik het hoofdthema zou worden van het artikel: “man wordt met deel van glijbaan naar ziekenhuis vervoerd”. Gelukkig komt ook hier alles goed en vul ik nu mijn dagen weer met het verbeteren van mijn krokettenvulling!

154 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven